Monitoring brudnicy mniszki w Nadleśnictwie Lubartów

Spacerując po lesie w okresie letnim, można natknąć się na nietypowe urządzenia wiszące na drzewach. Przypominają plastikowe lejki zakończone workiem – często z widoczną zawartością w postaci owadów. To pułapki feromonowe, a ich obecność nie jest przypadkowa.

Kim jest brudnica mniszka?

Brudnica mniszka (Lymantria monacha) to niepozorna ćma, która w dużej liczbie może wyrządzić ogromne szkody w lasach sosnowych. Jej gąsienice zjadają igliwie, osłabiając drzewa i zwiększając ich podatność na choroby, susze czy działanie innych szkodników. W skrajnych przypadkach mogą ogołocić z igieł całe fragmenty lasu.

Dlatego monitorujemy populację tego gatunku, aby odpowiednio wcześnie wykryć ryzyko gradacji (czyli masowego pojawu) i móc skutecznie chronić las.

Jak działają pułapki feromonowe?

Pułapki zawierają syntetyczny feromon płciowy, który przyciąga wyłącznie samce brudnicy mniszki. Zwabione owady wpadają do wnętrza pułapki, skąd nie są w stanie się wydostać. Dzięki temu możemy monitorować zmiany liczebności populacji i na ich podstawie planować ewentualne działania ochronne.

To prosty, nieinwazyjny i nieszkodliwy dla środowiska sposób obserwacji – bez użycia chemikaliów, bez zagrożenia dla pszczół czy innych pożytecznych owadów.

Monitoring w Nadleśnictwie Lubartów – fakty

W Nadleśnictwie Lubartów:

• co roku rozwieszamy 40 pułapek feromonowych,

• ich liczba i lokalizacja są uzgadniane z wyspecjalizowanymi służbami,

• pułapki kontrolujemy dwa razy w tygodniu,

• największą liczbę owadów notujemy na przełomie lipca i sierpnia – wtedy w jednej pułapce potrafi się znaleźć nawet kilkaset osobników tygodniowo.

Po co o tym mówimy?

Bo świadomy turysta to sprzymierzeniec lasu.
Jeśli zauważysz pułapkę – nie ruszaj jej, nie zaglądaj do środka, nie próbuj jej zdejmować. Działa, jak powinna, i dostarcza cennych danych, które pozwalają chronić drzewostany przed poważnymi stratami.

Leśnicy obserwują, by nie musieć interweniować

Monitoring brudnicy mniszki to część większej strategii ochrony lasu. Dzięki niemu można:

• unikać niepotrzebnych oprysków,

• zminimalizować ingerencję w ekosystem,

• chronić zdrowie lasu z wyprzedzeniem, a nie dopiero po wystąpieniu szkód.